inwentaryzacja krotochwil

Nie uciekająca Panna Młoda

2012-02-29T16:13:00.001+01:00

Okazuje się, że w tym roku znowu mamy leap year czyli rok, w którym 29 lutego Irlandki mogą oświadczyć się oblubieńcom, a ci są zobowiązani te oświadczyny przyjąć (o ile sprytnie nie wybiorą się akurat w podróż służbową). Aż dziw, że taka zaraza nie rozprzestrzeniła się na cały świat, jak walentynki. Może to tylko kwestia czasu. Muszę się dowiedzieć w ilu krajach obowiązuje weselne 'Panie proszą Panów' czyli białe tango.

Poniżej trochę zabójczych danych na temat w malowniczej formie:

Pięknie i kosztownie. Niestety w życiu wygląda to raczej tak:

albo tak:

Wieczor-kawalerski-musial-byc-udany
(lojalnie uprzedzam, że materiał tylko dla pokrętnych wielbicieli skeczów Monthy Pythona a zarazem antyfanów poszanowania instytucji małżeństwa)
A jednak są argumenty przemawiające za tęsknotą do czasów, w których nie było cyfrówek i YouTuba :/

Naprawdę nie wiem jakim sposobem człowiek ( w tym wypadku ja) natyka się w sieci na takie perełki. Możliwe, że takim samym, jakim na mojego bloga wchodzi osobnik wpisujący w Google cytuję: "A co mam zrobić jeśli inwentaryzacja 31 grudnia wypadnie w sobotę?" Hehe. Uciekać.

Żywot celebryta czyli Being Famous

2012-02-26T12:32:00.047+01:00

Zdaje się, że dzisiaj rozdanie Oscarów, którego nie obejrzę, bo mam lepsze zajęcia a ponadto nie chcę sobie psuć humoru oglądaniem tych wszystkich zębowo-odblaskowych licówek z porcelany, które sprawdzają się zwłaszcza w filmach o średniowiecznych wieśniakach, hyh.
Dzisiaj wrzucam na ruszt troszku celebrytów.

Karl na Boga, przestań molestować ten ortopedyczny kołnierz i zainwestuj w zębiska!

Helena Bonham-Carter w całej okazałości. Nawet bycie żoną Tima Burtona nie powinno zwalniać z obowiązku noszenia majtek...chyba. Ale co ja tam wiem.

Tak, wiem, rewelacyjny post.

Kretyni i wariatki. Koniec karnawału

2012-02-24T17:28:00.000+01:00

A tu ostateczny dowód na to, że Rodowicz rzeczywiście jest ciężkiego kalibru wariatką, która nie patrzy do lustra i to nie tylko w powyższej piosence:

Tyle w kwestii robienia w entertejment z godnością do wieku licującą ;) Hołote-couture.

Czujność rodzicielska kontra środa popielcowa

2012-02-22T20:49:00.023+01:00

Jak zwykle czujna mamusia dopadła mnie telefonem w momencie wkładania do ust kiełbasy nabitej na widelec. I się dowiedziałam i kiełbasa też się dowiedziała, że nic nie będzie z tego romansu, bo jest przecie Środa Popielcowa. No zapomniałam, nie że tak perfidnie właśnie w tę środę tą kiełbasę, raczej z oszczędności, bo na oko mogłaby nie dożyć jutra, już dzisiaj wyglądała podejrzanie, ale teraz domniemywam dlaczego, ze względów mianowicie religijnych.
Co za fospas.

Jednak matka rodzicielka zawsze na straży tradycji i dobrych obyczajów, okraszona dodatkowo w funkcję perfekcyjnie wybranego momentu wykonania telefonu. Zastrzeliła mnie zupełnie. Jak ona to robi? Ja bym pewnie nie zauważyła, gdyby jakaś bardzo przetrzymana kiełbasa zjadła mi dziecko.

Czytałam kiedyś artykuł z wynikami badań, że jakoby obecnie młodzież do 30 roku życia ma wielkie trudności w ocenianiu przydatności do spożycia produktów jedzeniowych, które nie są opatrzone stosowną plakietką. Hm. Co racja to racja. No bo dajmy na to: kiełbasa ogólnie różowa, czyli nie zielona, wydaje mi się stosownie nadająca do wrzucenia w worek otrzewnowy. Jakie inne kryteria tu stosować skoro wyrzuciłam paragon z datą?

W każdym razie wypaliłam dziś tyle fajek, że bardzo popielnicowa jest dla mnie ta środa.

Co nie zmienia faktu, że jestem głodna. Jak na złość w lodówce też nic sensownego a nie będącego wędliną.

Taadam! Pooglądam sobie apetyczne mięsna zdjęcia z radzieckiego katalogu dóbr wszelakich z przełomu lat 50 i 60, kiedy radzieccy graficy wykonali miliony ilustracji dokumentujących domniemany dobrobyt socjalizmu.

więcej dóbr tu: http://fotki.yandex.ru/users/mr-nigol/album/180603/?p=5

O czujności rodzicielskiej wiele może nam też powiedzieć historia kowboja z usa, który zastrzelił laptopa swojej skorej do fospasów córki (dosłownie). W gruncie rzeczy trudno mu nie odmówić racji. Gdyby swojego czasu mój padre strzelał mi w papierosy to kto wie? Może byłabym dziś piękna i bogata.

W zeszły czwartek mógł natomiast strzelać do pączków :/

Serferzy

2012-02-20T23:52:00.000+01:00

Ale że co, że zima nie jest fajna?

I wszyscy, nawet wrony serfują. Oczywiście oprócz tych, którzy serwują, w branży usługowej :(

Natomiast słownik polszczyzny radzi, żeby w tekstach oficjalnych używać słowa 'surfować'.
Jakby nie było...

Piosenki : Blokowisko

2012-02-17T16:29:00.004+01:00

Cold mailman - Time is of the essence from André Chocron on Vimeo.

"Time is of the essence" is nominated for a Norwegian grammy Spellemann for best music video

Sikorkowy catering

2012-02-16T16:23:00.028+01:00

Zawsze źle znosiłam zimę. Już od tej pierwszej, srogiej, kiedy się urodziłam. Zabrakło wtedy mleka w proszku i wszyscy się martwili, że nie przeżyję, ale przeżyłam, w związku z tym zaczęli sądzić, że może coś ze mnie wyrośnie, ale nie wyrosło.

Ale po ostatnich wakacjach, kiedy w końcu odtajałam w 40-stopniowej prażance z południowego słońca - wyjątkowo źle.

- W tym tygodniu jest wernisaż, przegląd filmowy i koncert – mówi mi M., a ja pytam co będzie raczej pod koniec marca, kiedy - jak myślę - będzie można rozważyć możliwość wyściubienia nosa poza ciepłe domostwo w celach innych niż Absolutnie Niezbędne.

Porzuciłam resztki godności i zaczęłam wychodzić w o dwa numeru za dużym kożuchu, który w patriotycznym odruchu kupiła na upadłościowej wyprzedaży jakieś krajowej firmy kożuszarskiej moja madre oraz wielkiej, futrzanej czapie z lisa.

Znajomy właściciel lokalnego centrum dystrybucji prasy, zwanego też czasem kioskiem ruchu, za każdym razem, gdy mnie widzi woła wesoło, ze wschodnim zaśpiewem:

- Carewna przyszła!

Co było zabawne za pierwszym razem, teraz mam jedynie ochotę sprzedać mu jakiegoś bolszewickiego kopa. Jak i całej tej zimie.

Na osiedlu wszystkie blokowe piękności mobilizują oziębłe członki w celach przeprowadzenia osiedlowych flirtów z dozorcą, niezbyt jakoś skorym do odśnieżania, skoro i tak za chwilę zasypie mu łopatologiczny owoc jego pracy. Moi rodzice mają dozorczynię marki żeńskiej, więc praca jest przynajmniej solidnie wykonana.

Tymczasem sikorki nie chcą żreć słoniny, na którą się w dużej ilości szarpnęłam. Może tym warszawskim cholerom nie odpowiada design karmnika, uczynionego bezgotówkowym sumptem własnym? Wszyscy mają teraz parcie na tak wysokie standardy mieszkaniowe, że sikorek to najwyraźniej też nie ominęło. Muszę przyznać, że nie wygląda to nawet w połowie tak dobrze:

Znalazłam nawet karmnik bibliotekarski ;)
( tytuły - dowolne)

Baby baby baby!

2012-02-14T19:09:00.005+01:00

Nic dodać, nic ująć.
Jakież to życiowe - niektórym dodać, innym ująć ;)
I ta misiowa wywłoka z mikroskopem, niczym złowieszcza ilustracja przysłowia "Nie dziel skóry na niedźwiedziu", no urocze.
......................................................................................................

A teraz z zupełnie innej, eroto-beczki.
Absolutne mistrzostwo świata w dziedzinie erotyczno-choreograficznej, czyli Air-otica z musicalu "All that jazz".
(pierwsze 2.50min to zupełnie zbędna gra wstępna, którą polecam potraktować paskiem (takim do przesuwania ;) )

epilepsyja czyli św. Walentego choroba

2012-02-14T11:38:00.001+01:00

Zakochany Lord Vader

2012-02-12T11:16:00.009+01:00

Już za chwilę ulubione święto popkultury - Walentynki.
Tak, tak - zakochać może się każdy -nawet Lord Vader. I to na chwilę przed 60 urodzinami. Taa-dam:

Majty i staniki

2012-02-10T15:41:00.120+01:00

Na górę polecamy ten oto zimowy stanicus Stephanie Metz:

a dla mniej oziębłych takie oto cyckocacka artystki Laury Jacobs:

a na dół piękne artystyczne inspiracje dla damskich suspensoriów (przy okazji piosenka też niezgorsza):

Niedawno widziałam w tivi reklamówkę: w H&M-ie można dostać białe majtasy sygnowane żylastym ciałem prężącego się Beckhama. Zadam ci więc cios, Bekhamie, w Polsce twoje majtasy prawdopodobnie nie zejdą, ponieważ większość Polaków nosi chińskie metki Gabban, Alvin i Caval i wygląda adekwatnie:

Opłaty za biblioteki kontra proces przed Trybunałem

2012-02-09T10:04:00.000+01:00

Linki do tematu: Polskie Radio albo Rzepa

Majowie mieli rację - świat się kończy, a opłaty za korzystanie z bibliotek to dowód ostateczny :/

A tak w ogóle to może nałożyć kary na tych, co książek nie kupują (darmozjady jedne) tylko wypożyczają, hm? Albo podnieść planowane opłaty z 1 zł od książki na 1 zł za dzień od książki plus grupom najbardziej czytelnictwa potrzebującym zapewnić finansowane z pieniędzy unijnych kursy szybkiego czytania? Excellent idea!

Następnym krokiem może być tylko wymiana pozycji w księgozbiorach na te bardziej rentowne...

A może rozwiązaniem mogłoby być czytanie autorów nieboszczyków? Czy martwi mają prawo do tantiem? Kto mógłby przypuszczać, że niedawna śmierć Wisławy mogłaby niezamożnego czytelnika ucieszyć, brrr.

Czy czytelnicy jako tacy, jako najmniejsza mniejszość w naszym państwie, nie powinni być przypadkiem pod jakąś ochroną?

Zamiast tego straszy się Polskę procesem przez Europejskim Trybunałem Sprawiedliwości.

(Poniżej: z pewnego niezbyt proeuropejskiego bloga)

Billy może nie dostać tantiem!

Niemcoznawstwo i wąż w pielęgniarskim sejfie

2012-02-07T12:27:00.011+01:00

'42 absurdy życia codziennego made in Poland'
reszta słodkości tutaj:
http://www.widelec.pl/widelec/1,111648,10945066,42_absurdy_zycia_codziennego_made_in_Poland.html

Dorośli i dzieci - jak to leci

2012-02-06T17:26:00.001+01:00

Zastanawiałam się nad odpowiednim określnikiem do tego artykułu, nieinfantylnym jakimś, z klasą, ale bez zadęcia.
No i mam.
Niekiepski ;)
Niekiepski wywiad o postrzeganiu dorosłości i mechanizmach obronnych: zaprzeczeniach, rozszczepieniach, idealizacjach, dewaluacjach, racjonalizacjach, wyparciach i mega-popularnych projekcjach.
Pogadanka-wyliczanka aka liźnięcie tematu, ale zawsze coś do refleksji.

http://www.wysokieobcasy.pl/wysokie-obcasy/1,53664,10507131,Dorosli_jak_dzieci.html?as=1&startsz=x

ps. Do dojrzałych mechanizmów obronnych zaliczają się dystans, poczucie humoru i altruizm. No cała ja ;)
Nie wspomnę litościwie o mechanizmach niedojrzałych czyli: ja, ja, ja, ja ;)

Ulubione seriale

2012-02-05T12:06:00.000+01:00

Przyznaję, że gdyby nie zaproszenie od Czarodziejskiej góry książek, nie zdecydowałabym się quasi publicznie udostępniać namiarów na moje serialowe gusta. Wolałabym bowiem uchodzić za osobę bardziej oczytaną niż - co niestety ewoluuje w tym kierunku - oboglądaną (a przecież książek tu nie recenzuję). No ale zaproszenie zostało wysłane, próżność została połechotana i teraz muszę z tym żyć.

I napisać posta o plus minus ulubionych serialach.

Breaking bad

Wspaniały serial o wkraczającym na złą drogę chemiku, jego przygłupim wspólniku i szwagrze z policji (vide: najciemniej po latarnią). Ubawił mnie przednio.

Nie tylko dlatego, że jestem umysłowym półproduktem nauk ścisłych – dla otrzymania oceny dostatecznej musiałam w liceum sprzątać w komórce pracowni chemicznej (i niestety nikt mnie przy tym nie molestował.) Zawsze wierzyłam w potęgę chemii, nie tylko w miłości, ale i w środkach czystości.

Pod koniec czwartego serialu bohater – wydawałoby się - zatacza koło i wraca do punktu wyjścia, czyli nudnego życia na przedmieściu, jednak nic nie jest już takie samo, gdy nie mający nic do stracenia człowiek pozna swoje najciemniejsze pokłady okrucieństwa, gniewu i bezwzględności i gdy uda mu się w końcu uciec z paszczy lwa - niestety przez odbyt ;)

....................................................................................................

Dexter

W relatywistycznych czasach, w jakich przyszło nam żyć doceniam przedsięwzięcie, które z seryjnego mordercy postanowiło uczynić bohatera pozytywnego. Sezon sezonowi nie równy, po doskonałym pierwszym i drugim - ostatni sezon z synem Toma Hanksa – Colinem oraz wycieraniem sobie gęby zbrodniczą interpretacją chrześcijaństwa nieco denny, ale jak zwykle producenci stosują sprawdzoną metodę i w ostatniej scenie każdego sezonu rzucają widzowi wabik, który ten połyka i niecierpliwie merda ogonem w oczekiwaniu na sezon następny (za co - mam nadzieję - twórców owych po skończeniu serialu potrąci jakaś ciężarówka pełna fanów w drodze po autografy). Po stronie pozytywów dobrze napisane role (np. C.S. Lee jako zabawny zbereźnik Masuka czy twarda choć histeryczna Jennifer Carpenter jako siostra Dexsia) oraz goście – tu min. Julia Stiles, John Lithgow, Jonny Lee Miller czy świetny skądinąd muzyk Mos Def )

Plus piękna, apetyczna czołówka.

....................................................................................................

Siostra Jackie

Tribute to Edie Falco – serialowej żony Tonego Soprano.

Dobra, życiowo wiarygodna, dwuznaczna i zabawna rola pielęgniarki-narkomanki. Wyfiokowane w loki ladacznice z innych seriali medycznych nie umywają się.

(Uwielbiam te loki we wszelkiego rodzaju serialach medycznych (36 godzinne dyżury!) i kryminalnych (pochylanie się z nimi nad miejscem zbrodni i nad sekcjonowanym ciałem – ooo tak. Natomiast w polskich serialach, co jest już absolutnym kuriozum, bohaterki obsługuje się jedną lokówką – wszystkie mają więc fale o takiej samej średnicy. Tak mi się jakoś skojarzyło.)

....................................................................................................

Rodzina Soprano

Ciekawa, po kultowym ‘Ojcu chrzestnym’ i wspaniałych ‘Chłopcach z ferajny’, wizja mafijnego życia współczesnej Ameryki. Mniej tu tak elegancji jak i okrucieństwa wyżej wspomnianych pozycji, za to interesująca analiza wątków socjologicznych tego mikroświata (od terapii mafijnego bossa po zmagania z religią jego żony - wspomnianej już Edie Falco) plus cały pandemoniczny wachlarz postaci. Świetna rola Steve’a Buscemi.

....................................................................................................

American Horror Story

Problemy małżeńskie, wychowawcze nieudolności, konsekwencje życiowych błędów – w sosie lekkim i zaprawionym gotycko morderczą nutą.

Serial o mieszkańcach pewnego neosecesyjnego domostwa, którzy obecnym w lokum pechem poprzednich mieszkańców zarażają się jak wirusem i marnie niestety kończą, nazwałabym DEKADENCKIM.

Wspaniała rola Jessiki Lange w roli sąsiadki o południowych korzeniach i takimże sznycie. Poza tym młoda Taissa Farmiga - którą wzięłam za córkę dobrej, choć mało w Hollywood eksploatowanej aktorsko Very Farmigi – a która okazała się jej o 21 lat młodszą siostrą (o mamo Farmigo!) oraz Kate Mara - starsza siostra Rooney Mary (Lisbeth w amerykańskiej ‘Dziewczynie z tatuażem’). Zawsze kibicuję starszym i brzydszym siostrom w aktorskim klanach, tym razem jednak kibicuję też młodszym i ładniejszym ;)

Nie mogę też zrozumieć czemu na plakatach promocyjnych straszy młodzieniec obleczony w czarny lateks – postać, która pojawia się ze trzy razy, a może trochę zniechęcić target, jako że nie chodzi o niszowego pornosa.

....................................................................................................

Dobra żona

Wyjątkowo rzetelny serial o dwóch warstwach: obyczajowej i kryminalnej. Polecam każdemu, kto chciałby zakosztować w międzyludzkich pertraktacjach, życiowym marketingu i rozgrywkach firmowych, co przydaje się nie tylko w korporacjach lecz również w warzywniaku nad ostatnim pomidorem.

Jako osoba zostająca zazwyczaj bez pomidora, traktuję ów serial na poły edukacyjnie, choć oczywisty wniosek, że jesteśmy tak stabilni, jak nasze plecy, nie jest jakąś wyjątkową nowością.

A o co koman? Po 15 latach siedzenia w domu i dbania o wizerunek rodziny dla męża prokuratora, prawniczka – tytułowa ‘Dobra żona’- wraca do zawodu, zmuszona faktem, że jej męża przyłapano with low pants i misternie budowany latami idealny świat nieco jakby runął. Tu wchodzimy na warstwę kryminalną (sprawy kancelarii)

Dobra rola Julianny Margulies (znanej wcześniej z tak wybitnych filmów jak "Węże w samolocie" - ok, żartowałam ;), ale też roli pielęgniarki w 'ER'), która wyzwala się z sideł rodzinnych powinności i upokarzającej, bo publicznej, konieczności wybaczenia zdrady męża, żeby rozwinąć skrzydła w swój uroczo praktyczny sposób (scena w której bohaterka decyduje się mieć romans z kolegą prawnikiem i prosi kochanka in spe: „Show me the plan” ;)

W roli wiarołomnego małżonka Mr. Big czyli Chris Noth, co w oczywisty sposób prowadzi do następnej pozycji:

Sex w wielkim mieście

Oglądanie tego serialu z lektorem jest strzałem we własną stopę, co czyniłam tylko na początku. Bardzo zabawny i szczerze pouczający serial o relatywnie nowym typie kobiecych bohaterek - a mianowicie puszczalskich przedstawicielkach klasy średniej i nowojorskiego establishmentu (w tym samym Nowym Jorku, gdzie wiek wcześniej ma miejsce akcja ‘Wieku niewinności’, mujeju)

Niedouczona, paląca, pisząca tylko o seksie, ale przynajmniej zabawna i pełna życia (i pożycia) dziennikarka Carrie została następnie bestialsko zamieciona pod dywan niezrozumiałą dla mnie popularnością otyłych i pełnych kompleksów bohaterek w typie Bridget Jones, z którymi najwyraźniej łatwiej utożsamiać się większości kobiet. (Trudno powiedzieć, czy mimo wszystko lepiej być otyłą i pełną kompleksów czy puszczalską - i to nie tylko mnie, skoro tak zręcznie przejęto pałeczkę.)

Niestety kiedy Sarah J. Parker została producentką serialu, stopniowo nastąpiło wybielenia jej bohaterki (rzucenie palenia, awans społeczny) oraz zgłupienie jej serialowych przyjaciółek, które przejęły na siebie ciężar uśmieszniania serialu. W ostatniej odsłonie Carrie wiąże się z europejskim artystą (w tej roli Barysznikow), który okazuje się bijącym swoje Bogu ducha winne partnerki mizoginem i którego europejski intelektualizm jest zarzutem dla amerykańskiego ducha, z ulgą przyjełam więc koniec fenomenu, jakim był ten serial.

....................................................................................................

Sześć stóp pod ziemią

Klasyk – dobrze skrojone postacie, ciekawy przegląd obyczajowości amerykańskiej klasy średniej i ta smutna, wpleciona w każdy wątek nieuniknioność przemijania, dosłowność śmiertelności i melancholia powtarzalności życia, błędów, postaw.

No i oczywiście para gejów wychowujących adopcyjne dzieci – wtedy miało to jeszcze znamiona nie nachalnej nowości. Dobra rola matki klanu Frances Conroy (pokojówki w 'American Horror Story') i Rachel Griffiths jako Brendy.

Michael C. Hall w roli bardziej złożonej niż w Dexterze, jak również pracujący z lepszą makijażystką, bo jego uróżowione w odcieniu barbi usta w Dexterze powodują u mnie mdłości (nikt się tak nie maluje, a już seryjni mordercy na bank nie!)

....................................................................................................

Dwóch i pół

Zabawny slapstikowy nieco serial o dwóch braciach, z których jeden jest bogatym i mającym powodzenie u kobiet pracownikiem branży reklamowej (Charlie Sheen), a drugi żałosnym (i jest naprawdę doskonale zagrane przez Jona Cryera, który swojego czasu brany był pod uwagę przy obsadzaniu roli Chandlera z ‘Przyjaciół’) nieudacznikiem, rozwodnikiem i pijawką, żyjącą na koszt w domu brata z synem nastolatkiem. Plus dysfunkcyjna matka braci, wredna była żona, gosposia z tzw. ‘białej hołoty’ i całe tabuny stereotypowo łatwych kobiet, zaliczanych przez Charliego.

W ostatnim sezonie sprawiającego producentom serialu problemy Sheena wymieniono zręcznie na Asztona Kuczera, więc choć dla oddanych fanów serial nie ma już tyle sensu, to przynajmniej jest przystojniej ;)

Plus cenne angielskie nabytki językowe.

....................................................................................................

Misfits (angielski)

Muszę przyznać, że ten wyjątkowo zatrważający serial o fatalnie prowadzącej się angielskiej młodzieży (z dodatkiem nadludzkich mocy, w trakcie odrabiania prac społecznych za różniaste wykroczenia) oglądałam tylko dla młodej, wschodzącej gwiazdy Roberta Sheehana (ten z lewej) i niezwykłego, miejscami nieco wulgarnego poczucia humoru.

Wszystkie angielskie seriale o młodzieży są straszne (obejrzałam nawet pilota „Skins” (nie polecam) - żeby tak w ciemno nie generalizować). Strach pomyśleć co za potwornej konduity pokolenie nam wyrośnie z takimi serialowymi prowodyrami.
Nie mniej jednak nie mogę się powstrzymać:

I kto mi powie że ta końcówka nie ma rodowodu montypajtonowskiego?

....................................................................................................

Pitbull

Muszę przyznać że Patrykowi Alfa-Centauri (o pardon, Patrykowi Vedze – nie bądźmy jednak małostkowi, owe dwie galaktyki dzieli zaledwie bilion lat świetlnych – czyli tyle, ile poziom krajowych seriali od poziomu hollywódzkiego ;) należą się ukłony.

Mroczny, brutalny świat policji pełen sfrustrowanych, rozpitych, wyeksploatowanych moralnie ludzkich cieni. Dobry Dorociński, świetny Stroiński i Grabowski - cudem zrehabilitowany po żałosnej roli Kiepskiego. Oraz wyjątkowo nienocnikowa Weronika Rosati. Nie mam jakiejś wyjątkowej ciągłości uczestnictwa w tym policyjnym Mordorze, ale doceniam.

....................................................................................................

Monthy Python

Poza kolejnością, klasyk.

Kto zna skecze z papugą, miętowym opłateczkiem, hiszpańską inkwizycją, zabójczym kawałem, polowaniem na komara czy meczem filozofów ten jest w mojej drużynie, innych uprasza się o puknięcie się w beczkę. Parafrazując ostatnią ukulturalniającą kampanię – ‘Nie lubisz Monthy Pythona, nie pójdę z tobą do łóżka’, nigdzie nie pójdę, nawet do bankomatu po darmową gotówkę (no dobra - pójdę ;)

Polecam książkę o kulisach powstania grupy – wiecznej walce z cenzurą w BBC, ciągłym pragnieniu Cleesa grania głównych ról (na szczęście reszcie grupy udało się wyperswadować mu bycie Brianem ;), alkoholiźmie Grahama, twórczej niezależności Giliama, wspólnym reżyserowaniu i kłótniach w wyborze plenerów do filmów.

Jako chwilowo bezrobotna, najwyższe noty daję temu oto skeczu.
....................................................................................................

Absolutne NIE dla:

Dr Housa

Serial dla dotkniętych zanikiem pamięci krótkotrwałej lekomanów na Vicodinie oraz życiowo ugrzecznionych frustratów, którym bezczelność tytułowego doktora może imponować, gdy budzą się w nocy:

POMYSŁ, żeby bohaterem ustanowić doktora wiecznie mylącego się w diagnozach, dysponującego (w porywach) pięcioma asystentami, zajmującego się jednym (niekoniecznie ubezpieczonym, byle ciekawym, faszerowanym następnie od sasa do lasa antybiotykami, sterydami i witaminami) przypadkiem, plus wydającego na badania (rezonanse, kabanse, flores) bimbaliony dolarów uważam za SZKODLIWY SPOŁECZNIE. Złośliwe riposty i chucpę dwuznacznego moralnie przedstawiciela światka medycznego można propagować w bardziej życiowych realiach, czego przykładem jest „Siostra Jackie”

Może jednak nie powinnam tak się znęcać, w końcu - swojego czasu - to właśnie 'Housowi' zawdzięczałam całkiem moim zdaniem zabawną tendencję do okrzyków "Resuscytacja! 300 miligramów militurbiny!" gdy na sutek hamowania ktoś przewrócił się w autobusie, albo też w bardziej intymnych momentach ;)

....................................................................................................

Zgrzyty

„Anioły w Ameryce” – niby świetna obsada i reżyseria, ale pretensjonalne toto jakieś. Pretensjonalności nie znoszę bardziej niż przymilania się do publiki albo traktowania jej jak stada niedorozwojów. Mam wrażenie, że w tym przypadku zaszczuto nas tą obsadą i doniosłością wątków, a zarzuty rzeczywiście trudno konkretnie tu sprecyzować.

Californication

Serial niby zabawny, z przystojnym, rozchełstanym życiowo i seksualnie ex agentem Mulderem, ale coś nie styka. To wieczne usprawiedliwianie błędów bohatera, dzięki którym serial ma w ogóle rację bytu, te żałosne, na jedną nutę rozpisane sylwetki kobiece. I po raz kolejny matriarchalna wizja, że jeśliś niewierny w małżeństwie (a jeszcze nie daj Boże spóźnij się na przedstawienie kukiełkowe!), to dobrym ojcem być nie możesz i dziecko powinno patrzeć na ciebie z wyrzutem, o ile w ogóle zechce się z tobą spotkać. Siakieś toto miałkie.

....................................................................................................
Mam zamiar:

Z różnych, wiarygodnych źródeł wiem, że dobre, ale nie miałam jeszcze czasu. Zapostuję więc jako ulubiony a priori ;)

A tu sugestia mas:

....................................................................................................

To najdłuższy post w moim życiu, spociłam się :)

Piosenki pod pierścionki

2012-02-03T23:53:00.002+01:00

Właśnie wpadła do mnie M., oficjalnie w celu dodania mi otuchy z powodu zamarznięcia, a faktualnie pewnie dlatego, że sama nie może wytrzymać w tej psiarni, za jaką robi chwilowo jej lofcik (bardzo atrakcyjny porą letnią).

No więc oglądamy sobie w telewizorni 'Władcę Pierścieni' z podkładem francuskich piosenek.

Najlepiej wypada - trzeba przyznać - dramatyczna Piaf, ale i Marie Laforet ze swoim 'Chodźże, chodźże!' podłożona pod scenę w której Frodo już ledwo lizie też ;)

(namiestnik Gondoru odmawia pomocy ziomkom, choć płoną stosy)

Tu wersja powyższego acz z tekstem, można sobie pośpiewać wesoło, mocząc nogi w wanience z ciepłą wodą, w celu zachowania w nich życia po wyjściu hehe: http://youtu.be/FeVJbhXuRek

Z życia książek: tańce nocne :)

2012-02-01T16:56:00.007+01:00

Natomiast moja, licząca 20 sztuk kupka z biblioteki kiedy ostatnio dłuższy okres je ignorowałam, rzuciła się i wylała mi na rękę stojący w szklance obok wrzątek w desperackiej próbie zainteresowania mnie swoją milczącą obecnością.
I podziałało.
Jak również mam kartonik po bandażu jako zakładkę, heh.

A teraz trochę nowości półkowych:

Półka niewidzialna - mój absolutny faworyt:

Półka dobra zwłaszcza pod podręczniki o jodłowaniu ;) :

Motyw znany ze starego blokowego budownictwa:

Tip-taping czyli muza piątkowa

2012-01-27T17:24:00.001+01:00

Starzejąc się doceniamy przejawy systematyczności i zorganizowanego trybu życia.

Żeby życie miało sens należy np. o ustalonych porach łykać proszki na Altzhaimera ;)

Nie jestem jeszcze co prawda na tym etapie, ale łykanie witamin i minerałów z całego tygodnia w weekend nie przyczynia się nawet do osiągnięcia etapu Altzhaimera...

Wyznaczam więc sobie piątek na postowanie muzycznych odkryć, co zresztą miało miało miejsce już wcześniej, ale gdy zostało napisane, to już jakby uroczyściej jest.

Jak to mawiał mądry ojciec pewnej koleżanki, który dzięki temu jest szczęśliwym właścicielem kilku kamienic, o które inni walczą od 50 lat: "Wszystko trzeba mieć na piśmie". Howgh.

Dzisiaj cudne tip-taping:

Świnki złe: SOPA, PIPA i ACTA

2012-01-25T17:22:00.003+01:00

Drogie dzieci!
Były sobie (złe) świnki trzy: SOPA, PIPA i ACTA.
Resztę bajki dopisze życie...

update: co o niecnym akcie ACTY myśli WC.

Zimowy sezon rowerowy

2012-01-25T16:38:00.001+01:00

chociaż ogólnie rzecz biorąc ZIMA NIE NADEJDZIE:
http://wyborcza.pl/1,75476,10970719,Zima_nie_nadejdzie.html

Grampires czyli dzień babci i dziadka na wesoło

2012-01-22T14:51:00.002+01:00

When Harry Met Sally 2 with Billy Crystal & Helen Mirren from Billy Crystal

Jako produkt matriarchatu w temacie dziadka nie mam nic do powiedzenia. Więc teraz międzynarodowy przegląd babć, czyli
babcia australijska, amerykańska, angielska, kaukazka

...i nasza, swojska, polska. Krajowa, ale stylowa, niemal hipsterska:

Muza miesiąca: Agnes Obel

2012-01-20T13:11:00.014+01:00

Melancholijnie, słodko, ujmująco.
Do tańca i do różańca, chociaż w sumie kto teraz używa różańca?
Więc napiszę raczej: korale ;)

Agnes Obel - Just So (official)

Agnes Obel - Philharmonics

Dokąd zmierzamy?

2012-01-19T13:31:00.000+01:00

Skąd pochodzimy już wiem, karmiąc się na zmianę filmami dokumentalnymi o Darwinie oraz wizją 7-dniowej umowy o dzieło na stworzenie świata, ale dokąd zmierzamy? Oto jest pytanie.
Z takim tyłkiem, nawet czarno-białym, zmierzałabym na imprezę w dość grzesznym celu ;)

Jak to mawiała pewna moja koleżanka (zanim sprawa na skutek wieku i dużej ilości ciastek się nie zdezaktualizowała):
"Mojemu tyłku nic nie brakuje!"
No i trzymajmy się tej wersji, amen.

Przynajmniej zanim nie nastąpi to:

czyli zanim nie zjemy Aktivi, lub może po tym jak zjemy, nigdy jakoś nie dotrwałam do końca ich reklamy, żeby się dowiedzieć, hm.

Prawda czasu, prawda ekranu. Nowa jakość czerni.

2012-01-17T16:46:00.001+01:00

Jako regularnemu użytkownikowi produktu o nazwie Perwoll Black Magic, bardzo mię to intro zaintrygowało.
Nowa jakość czerni.
Kominiarzom oko zbieleje. Michael Jackson zbladłby... zostawmy zresztą biedaka, którego nic nie przebije.

Gęsta jak smoła czerń zrobiłaby dużo większe wrażenia gdyby nie obowiązkowo kiczowate wstawki z wybuchającymi płomieniami, jak ze starego Jamesa Bonda (tego z żenująco niewidzialnym samochodem). Teoria, że wszystko da się zepsuć, to w hollywódzie religia bardziej popularna niż scjentologia.
No ale poza tym git.
Postaram się wywiesić przed tym czarny odłam prania, żeby zawstydzić je z powodu blaknięcia.

Oczy cziornyje, piwne lub blue

2012-01-16T17:25:00.000+01:00

Jakie to smutne, że dzisiejsza kobieta dzięki zdobyczom techniki musi raczej rodzić i wychowywać dzieci mężczyźnie z którym aktualnie żyje, a nie jakiemuś innemu, o lepszym genotypie choć gorszym zapleczu uczuciowo-finansowym.

Niby możemy już chodzić w spodniach i dano nam prawa wyborcze, ale nadal na tych samych stanowiskach nie zarabiamy tyle co nasze męskie odpowiedniki, no i nie możemy przebierać w genotypach jak w ulęgałkach, bo dzięki testom DNA sprawa może się w końcu rypsnąć na pysk. Bo niestety można to sprawdzić, zakwestionować i mieć sprawę w sądzie. I mimo różnych sztuczek nadal przerywamy z Photoshopem i z własną łazienkową wagą.

Więc bilans kobiecych możliwości wychodzi średnio.

A tu bardzo użyteczna możliwość sprawdzenia oczu potomka:
http://museum.thetech.org/ugenetics/eyeCalc/eyecalculator.html

Dzieciństwo na tle śniegu

2012-01-14T10:25:00.010+01:00

Wstałam dziś wyjątkowo wcześnie jak na mnie i jak na sobotę.
Śnieg.
Chociaż możliwość, że pobliski Super-Sam Społem postanowił pozbyć się zapasów przeterminowanego twarogu jest równie, a może nawet bardziej, prawdopodobna. Więc sprawdziłam - jednak śnieg.

Zrobiło mi się sentymentalnie, więc wrzucam trochę kids-inspired muzy:

Nie ma to jak podręczyć trochę dziatwę;)
zanim dziatwa zacznie dręczyć śnieg, na co ma - sądząc po możliwościach przyspieszającego globalnego ocieplenia - jakieś 4 do 5 godzin, przed przemianą wyżej wspomnianego w błotniście-solną breję.

Szkoda, że już nam się nie chce robić na śniegu orłów ani bałwana, wystarczy włączyć i mamy jedno i drugie w tv, a każde obchodzi nas tyle co zeszłoroczny śnieg.

Piątek, trzynastego

2012-01-13T10:26:00.002+01:00

Nowy Rok się nie cacka i od razu w styczniu przechodzi do ciężkiego kalibru, serwując nam feralny piątek.

Drużyna amalgamatowej plomby na biegunie czyli de Coś

2012-01-11T19:25:00.010+01:00

„The Thing” czyli „Coś” czyli kultowy film mojegodzieciństwa z Kurtem Russelem owłosionym jak niedźwiedź polarny doczekał sięprequela. Myślałam co prawda, że sequela, ale nie (zresztą co za różnica, prequel, sequel - jak przedobrzymy, tozawsze jedną z dwóch stron wyjdzie ;). Myślałam, że zdołam ów wstydliwyfakt obejrzenia prequela zataić, ale dziarski Pingu spowodował przerwanie tejimitacji milczenia w temacie Cosia.

Nowy „Thing” jest efekciarsko o wiele bardziej oczywiściezaawansowany i oko pieszczący, niemniej kosztem dramaturgii, kosztem procesu budowanianapięcia i paranoi i nieskończeniekrwawych rozważań o istocie człowieczeństwa i niebezpieczeństwach jej imitacji.

Oczywiście główną bohaterką została tym razem kobieta. Ażodetchnęłam z ulgą, że nie gej w różowych spandeksach.

W nowym Cosiu jest również wiele dowodów na zgłupienie – wciągu ostatniego trzydziestolecia – społeczeństwa amerykańskiego. Tak jak wwersji z 1982 roku imitację człowienia rozpoznać można było po prymitywnym, alejednak, krwi badaniu, tak w wersji zeszłorocznej jest to obecnośćamalgamatowych plomb, ponieważ z jakiegoś powodu cywilizacja obca, która przybyłatu super nadświetlnym, mega-wypasionym statkiem międzygalaktycznym, przy próbieimitacji plomby amalgamatowej dostaje zatwardzenia i skrętu kiszek, heh.

Dobra nowina dla tych (czyli np. mię), którym po czasachpodstawówkowych został w paszczy jakiśamalgamat. W razie niezapowiedzianej wizyty - rzut oka w rzeczoną paszczę ijestem zakwalifikowana do drużyny rodzaju ludzkiego. Tylko kamień nazębnywypadałoby usunąć. A może lepiej nie? Może w części trzeciej i kamień okaże siędecydujący? Żaden tam filozoficzny, tylko nazębny, bo to w końcu wytwór science-fiction jest.

Jakby nie było, w czasie gdy my uwijaliśmy się jak mróweczkiprzy Stanie Wojennym, filmografia amerykańska kręciła historię niezbyt udanego randez-vous z obcą cywilizacją, żeby po kilku dekadach nakręcić je znowu, dokonującfabularnej fuszerki.

Wracając jeszcze do tematu amalgamatu – dosyć mam niesprawiedliwegopotraktowania tego surowca w amerykańskich filmach. Gdyby zaciukano mnie nawycieczce w Stanach, patolog sądowy bez cienia wątpliwości mógłby stwierdzić,iż jestem rosyjską prostytutką - ponieważ rosyjskie prostytutki nieodmiennieidentyfikuje się po amalgamatach w zębie. Ewentualnie - w wersji męskiej – identyfikujesię tak ukraińskich sutenerów. Tymczasem materiałowi, który trzyma się w gębie20 lat bez żadnego „przepraszam, wypadam” należałby się chyba jakiś większyszacunek i bardziej szacowne skojarzenia.

A tu krótki materiał z kręcenia wersji z 1982r:

Biostymulator

2012-01-11T11:00:00.000+01:00

Dzwoni telefon, w słuchawce jakaś istota żeńska bez życia iprzekonania namawia mnie na darmowe badanie w Poliklinice X. Jakbym słuchałapremiera – mówi i mówi, a nic konkretnego z tego nie wynika. Na koniecwisienka:

- Jest to badanie bezinwazyjne i nie trzeba się do niegorozbierać!

- Za darmo i tak bym się nie rozebrała – odpowiadam. – Aleproszę mi podać jakieś konkretne informacje. Czy to forma prześwietlenia,rezonansu, skanera medycznego?

- Jest to – słychać szeleszczenie – biostymulator fotonowy.

BIOSTYMULATOR FOTONOWY. Mujeju.

- Aaa! – mówię ze swadą znawcy - tylko czy aby ten diagonalny?Bo widzi pani, te wcześniejsze wersje miały tendencję do błędnej kalibracjiobrazu in spe.

Podśmiewam się dyskretnie, zakrywając ręką słuchawkę.

- Wydaje mi się – odpowiada po chwili istota żeńska – żediagonalny.

Tak więc zapisuję na badania mojego tatę, bo mi ostatniopodpadł.

Pula ulęgałek czyli syndrom staropanieństwa

2012-01-10T18:12:00.002+01:00

O mamusiu. Punkt graniczny, zwany też dla niepoznaki (aby odciągnąć naszą uwagę od doczesnych spraw kurczącego się rynku małżeńskiego) wiekiem chrystusowym - zbliża się nieubłaganie.

Jednak każdy fan recyclingu powinien braniem z odzysku się zainteresować.

Jak się nie ma co się lubi, to się lubi co się ma. Ja na-ten-przykład od lat jestem zaręczona z kawą i papieroskiem.

A zresztą po co się martwić w czasach, w których dzięki zaawansowanym technikom naciągania starej skarpety, zwanej onegdaj facjatą, można wyglądać tak w każdym wieku:

Pełnia

2012-01-09T12:15:00.013+01:00

Dzisiaj pełnia, niestety tylko księżyca ;)

więcej kwadr i nowiów na wędce: pixheaven.net

Niesforne ciała części

2012-01-06T14:48:00.001+01:00

Absolutny hit, nie wiem czemu daję go dopiero teraz, jako że zakończyłam już nawet nieufną fazę dyskretnego czuwania nad stanem harców moich palców i innych części ciała w czasie nicnierobienia albo czytania.

"Niech uschnie prawica moja! Niech przylgnie język mój do podniebienia!" albo " Niech nie wie lewa twoja ręka, co czyni prawa" - mówiła swojego czasu najpopularniejsza książka w Europie.

No i miała rację, monitoring jest absolutnie konieczny.

Cywilizacja Majów idealnym planem na wygranie Euro 2012 plus Noworoczny Koncert Życzeń

2012-01-04T21:31:00.003+01:00

Abyśmy niepotrzebnie nieżyli w strachu kolejnych 11 miesięcy, telewizja już dziś (tzn.wczoraj) raczy nas dokumentemo kulturze Majów i spodziewanym na 21.12.2012 nie tyle końcu świata (co jest określeniem popkulturowo umajonym),ile o spodziewanej katastrofie klimatycznej, która swoją skalą nie przyczynisię do naszego dalszego przetrwania.

Jako dziecko Majów miałam wmałym palców, bardzo mnie ta kultura interesowała, a zwłaszcza wyrywanie serc, które przemawiało domnie bardziej niż ich łamanie na łamach Emilki ze Srebrnego Nowiu i Ani zZielonego, która to znajomość tematu nastąpiła dopiero później, w ramach próbprzystosowania do świata dziewczęcej grupy rówieśniczej. Majowie z powodubraku prób przystosowania nieprzetrwali. Kulturą Majów przestałam się interesować z powodu wystąpienia objawów zdrowego rozsądkuuznając, że i tak nigdy nie uda mi się pojechać i zobaczyć na własne oczy cywilizacji, która tak lekką ręką rozrzucała po schodach świątyń narządy, które z takim patosem się teraz transplantuje.

Mur w Berlinie runął i zasypałostatecznie tę fascynację (w sensie czasowym, a nie dosłownym oczywiście).

Acha, krótkotrwale była też inklinacja doInków, po której pozostał tylko zwyczaj picia Inki. Heh.

Dziś jednak postanowiłamsobie przypomnieć dawne dzieje i ich współczesną interpretację, również wramach przekonania, iż nadawanie dokumentów to jedyna sensowna misyjność,jakiej telewizja publiczna powinna się oddawać. Niestety poziom dokumentu wpędził mnie (w dośćkrwawy zresztą) sen.

Kilka majowych rozwiązańwydaje się jednak bardzo na czasie, zwłaszcza przed Euro 2012 – w kulturzeMajów po meczu piłki nożej kapitanowi przegranej drużyny ucinano głowę.

Ot i jest rozwiązanie, żebynasi w końcu się zmobilizowali.

Natomiast jako patriotka 1 stycznia poczułam się zobowiązana wysłuchać kilkupolek. Ostatecznie walców. Czyli obejrzeć transmisję KoncertuNoworocznego w Złotej Sali Wiedeńskiego Towarzystwa Muzycznego (transmisję z Sali Srebrnej bym rzecz jasna olała)

Polki skoczne, co po sylwestrowym zgonie jest rzeczą istotną, zwłaszcza w niedzielę o północy, kiedy to transmisja ma miejsce ;). Sam koncert okraszonycudnym chórem małychchłopców, który w dobie takiego rozwoju pedofilii wydaje się całkiem na miejscu. (Skoro mówi się, że muzyka łagodzi obyczaje, niech i pedofilom złagodzi, ukazując nowy kontekst małych chłopców zastosowania). Plus aksamitny głos Bogusława Kaczyńskiego z offu, który to Bogusław (zmora muzycznego ukulturalniania w dzieciństwie) okazuje się jeszcze żyje.

Nie minął tydzieńNowego Roku, aż już dwa razu kisiłam dupsko przed telewizorem. Zgroza.

Atomowe kwiatki oraz kwestia globalnego ocieplenia

2012-01-03T11:43:00.002+01:00

W styczniu, jak to w styczniu - żeby było smacznie i ładnie, zerwałam na ogródku trochę rukoli do sałatki oraz kwiatków do wazonu. Teraz powinno nastąpić takie ZZZZ i agent Mulder lub inny Wołoszański powinien z offu wyszeptać, że coś jest nie tak, że jakieś to podejrzane, że przeczy to naturze oraz urąga historii. A jednak. Część cywilizacji pozamykana w blokach może nie mieć tego rodzaju ekologicznych obaw, mnie jednak czasem dopadają. Ponieważ jednak nie mam szczelnych okien globalne ocieplenie poniekąd trochę mnie rajcuje.

Co do tych kwiatków, to rzeczywiście jakaś wyjątkowo atomowa odmiana - trwała i niezniszczalna. Miały być jednoroczne, ale z żelazną konsekwencją wyrastają w tym samym miejscu już od trzech lat. A może to kwestia jakości gruntu? Zastanawiam się, czy nie powinnam zjeść trochę ziemii, na której rosną.

No i pośpieszam zaparzyć trochę ziółek, póki mi wolno, póki nie zrzucono ich jeszcze do jednego worka z maryśką:

Całość materiału tutaj:

http://zmianynaziemi.pl/wiadomosc/unia-europejska-zakazala-ziololecznictwa

Zawsze wiedziłam że z bandyty Dziurawca to niezłe ziółko jest! Miłorząb wcale nie jest taki miły, a żeńszeń powinien być zakazany już ze względu na samą pisownię ;)

Plan pięcioletni wykonany

2012-01-02T21:20:00.003+01:00

O mamo! Archiwalna kolumienka po prawej mówi mi, że to już piąty rok idzie, jak bloga prowadzę.
W tym czasie mogłabym nauczyć się prowadzić coś bardziej praktycznego, np. auto; odchować dziecko do stanu minimalnej użyteczności, w którym przynosiłoby mi samodzielnie zrobioną herbatę (co w całej tej instytucji macierzyństwa interesuje mnie najbardziej) oraz wycieszyć się posiadaniem i pochowaniem psa (małego mogłabym niechcący rozdeptać, duży żre za dużo mięsa, a statystyczny średniej wielkości pies żyje około pięciu lat właśnie)
Niestety, przepadło.

Tyle w kwestii nieścisłości czasowej, jakby co.

Szczęśliwej nowej godziny

2012-01-02T21:01:00.002+01:00

Szczęśliwego Nowego, w skali odpowiadającej indywidualnym zapotrzebowaniom ;)

by Marek Raczkowski

Chata Leśnego Dziada

2012-01-01T22:21:00.002+01:00

Kopciuszek powrócił z Sylwestra i zastanawia się nad otwarciem firmy szwalniczej, bo w domu ma jakieś 100 miliardów igieł.

A było tak: jako, że nie planowałam posiadania świątecznego drzewka, zaopatrzyłam się, dzięki zachodnim technikom marketingu proszonego zastosowanym na pobliskim bazarze w multum gałęzi do zastępczych stroików, wieńców i bukietów. A potem niespodziewanie wpadł do mnie z choinką padre. W związku z tak znaczną ilością igłowej zieleniny obejście moje przypomina chatę leśnego dziada, co miało swój czar, dopóki igły nie rozpoczęły swojej leśnej diaspory. WSZĘDZIE.

Dzisiaj obudziłam się z jedną w miejscu wysoce niestosownym...

Więc już za chwilę będzie tak:

A teraz czas na:

2011-12-31T18:44:00.014+01:00

Tak głupie, że aż pocieszne...

Spakowana. Gotowa do drogi w Nowy Rok

2011-12-31T13:22:00.003+01:00

Przygotowania do Sylwestra

2011-12-30T17:54:00.007+01:00

No i na co tu się zdecydować? Ta multikulturowość mnie wykańcza...

Też lubię tupnąć nogą, ale oczywiście bardziej niż te smutne panie, rodem z feministycznej czytanki, wolałabym tancerza z biglem, a nawet - wspominając kończący się rok - ze ćwiercią bigla....

Kobieta-Karp

2011-12-26T12:26:00.002+01:00

Podobno Lana zrobiła karierę, samodzielnie tworząc i zamieszczając na YouTubie ten debiutancki teledysk.

Nalane usta też podobno ma naturalne.

No ba! Ja takie teledyski robię w kwadrans i trzymam w schowku w Wordzie. I jak się porządnie nie wyśpię, to też jestem spuchnięta, co prawda nie na ustach konkretnie, ale wszędzie indziej jak najbardziej.

Tak więc jest to bardzo prawdopodobne.

Wrzucam tylko dlatego, że lepsze kawałki zarezerwowałam na nowy rok. I dlatego że nie mam wyrzutów z powodu karpia.

JESZCZE ŻYWY KARP from Jakub Lech on Vimeo.

Jak zapakować kota na święta

2011-12-25T18:50:00.000+01:00

Niestety tutorialu na zapakowanie psa nie znalazłam. Równouprawnienie, psiamać.

O świętach słów kilka...

2011-12-25T11:36:00.002+01:00

Hehe, u mnie było dość podobnie. Tylko, że jako dziecko wychowywane częściowo przez babcię, myślałam, że jestem Najświętszą Panienką ... ;)

Christmas '11

2011-12-24T11:30:00.000+01:00

Oby skarpeta nie była dziurawa, oby nie było smętnie, oby było jak w reklamach.

Grudzień jak po grudzie czyli Elektrownia dała, ile dała

2011-12-21T11:03:00.043+01:00

Ogólnie jestem bardzo, bardzo miła, ale jako że lepsze jest wrogiem dobrego, postaram się być po prostu miła, już od 24 grudnia (do 26 włącznie)

A tu jakże nieaktualny (śniegowo) klyp zachęcający do snucia się po Warszawie, a konkretnie po obsranym lampkami Krakowskim Przedmieściu.

OTÓŻ. Nie dalej jak w zeszłym tygodniu snułam się wieczorem po Krakowskim Przedmieściem.Jako osoba ekologiczna z trudnością znoszę tę iluminację, te bidne drzewka obciągniętę od góry do doły sznurami światełek. No ale nic to, idę. I oto po odcinku oświetlonym tak rzęsiście, że oko bieleje, jawi mi się odcinek ulicy całkowicie ciemny, nie to że drzewka nie świecą, NIC się nie świeci, ani latarnie ani przystanki, ciemno tak, że można idącemu z naprzeciwka przechodniowi dać w gębę i zabrać portfel, nie ryzykując wylądowania na okazaniu.Umieram ze zdumienia, że takie ciemne sprawki się dzieją w stolicy i to na odcinku Pałacu Prezydenckiego. Ale nie, coś migoce w oddali - odblaskowa kamizelka policjanta samotnie stojącego przed Pałacem, oblana poświatą z jego komórki (którą prawdopodobnie wzywał jakieś posiłki w postaci latarek).
Nie wytrzumuję i podchodzę do niego:
- Może mi pan łaskawie wyjaśnić dlaczego centrum stolicy tonie w mroku? Czy to jakaś niezrozumiała dla mnie akcja artystyczna?
- Elektrownia tyle dała - odpowiada krótko zły policjant.
Tak więc niektóre arterie mamy przyozdobione w jasno-ciemne paski, a wszyćko to wina Elektrowni.
I teraz najlepsze - bo jak się krzyczy na policjanta w stolicy, to zawsze człowiek może liczyć na bliźnich.
Podchodzi do nas rześka staruszka i mówi:
- I CO?! Teraz to by się obrońcy krzyża przydali, co?! Z tymi zniczami!

:)
Haniu G-W, aż mnie paluszki świerzbią, żeby znów na ciebie zagłosować ;)

Puppet song

2011-12-20T11:11:00.005+01:00

...czyli krokodyla daj mi luby...
(Chocia piosenka zagraniczna, to i luby i krokodyl produkcji jakby krajowej)

Granice wytrzymałości widza

2011-12-19T23:28:00.000+01:00

Wieczorem dopadł mnie tak senny zgon, że postanowiłam przed wieczorną sesją pracy obejrzeć sobie fragment filmu "Granice wytrzymałości" czyli holywoodzkiej opowiastki o wyprawie ratunkowej w Himalaje (gdzie oczywiście 6 osób ginie, żeby uratować dziewczynę o wydatnych wargach plus cała ekipa ratunkowa w rytmie niepokojącej a zarazem pompatycznej muzyki zaiwania po górach nie tylko nasmarowana gliceryną ale też z butelkami nitrogliceryny, które tu i ówdzie wybuchają. Plus - gdybym o tym jeszcze nie wspomniała - niepokojąca a zarazem pompatyczna muza. Plus wybuchy. Plus sceny typu: jejku! znowu wisimy wszyscy na jednej linie nad przepaścią! (że też scenarzysta nie wisi z nami na samym końcu liny, bo byśmy go z czystym sumieniem odcieli!)

Ogólnie film ten tak mnie wnerwia, że naturalnie podnosi mi ciśnienie. Zastanawiam się, czy codziennie rano nie działałby lepiej od budzika.

Piękne salto Milordzie! czyli promo Warszawa 2012

2011-12-14T08:43:00.000+01:00

Rzecz tak słaba i żałosna, że trudno o niej (sado-masochistycznie) nie wspomnieć.
Reklamówka Warszawy na Euro 2012. Dostałam linka zaraz po zamieszczeniu tego ustrojstwa na YouTubie, tak, że na bieżąco mogłam śledzić zapis reakcji w komentarzach, co okazało się bardzo, bardzo zabawne. Dawno się tak szczerze nie uśmiałam. W tym celu wrzucam oprócz linku kilka komentarzy, żeby w razie czego poprawić sobie humor.
Pod filmem na YouTube jest co prawda streszczenie (jeśli - jak głosi fama - scenariusz dzieła kosztował 200 tys., to streszczenie wyceniłabym przynajmniej na dwa tysie :) ale bardziej liczy się chyba głos ludu, nie tylko z Warszawy zresztą, a lud widzi historię o tem, jak zagraniczny seksualny predator oglądający przed hotelem swoje porannie wzniecone suspensoria (tak, tak, doceniamy to poczucie humoru realizatorów) rzuca się w pogoń za powiewającą włosami w stylu reklam szamponu Pantene dziewczyną, po czym następuje dużo eee tzw. par-kuku-kuru oraz skoków na źle usuniętych w postprodukcji linach na bardzo widoczne w kadrze materace.
Znowu przy pomocy 500 tys. budżetu i drogiego sprzętu powstało lepkie gówienko antypromocyjne.
Na szczęścia moje mięśnie brzucha (jeśli to w istocie mięśnie...) powiedziały mi co innego ;)

Voila:

Niesamowite jest to, jak szybko teraz każdy taki materiał jest nie tylko oceniany ale i popkulturowo mielony na wszelkie możliwe sposoby.
No i okazuje się, że nawet 'Warszawę 2012' można uratować, zmieniając jej tylko CIUT ścieżkę dźwiękową:

Efekt końcowy uważam za wielce zadowalający, chociaż nie wiem... może sympatia do Reksia i swojskość muzy Benny Hilla w kontekście joggingu pozbawia mnie obiektywizmu ;)

I wiśnia na torcie, Mas Głos wprost z YouTuba:

Jako Warszawianka przyznaję: tak, mamy tu skomplikowaną grę wstępną ( i jeszcze skomplikowańszą grę zstępną ;) i tak, też się dziwię, że tu mieszkam...;)
A biegać odechciało mi się już dawno, z erekcją czy bez...

Koniec Czarnego Weekendu

2011-12-12T14:05:00.001+01:00

Począwszy od wyprawy na imprezę...

... a na zdrowym, regenerującym pożywieniu w stylu afrobrokuła skończywszy.

ps. gdyby do tak pakowanych brokułów dodawano pozłacany łańcuch, to przynajmniej czarna część Ameryki nie miałaby więcej problemów z otyłością obywateli.A teraz przepraszam, muszę na stronę podnieść larum, bo to rasistowski wpis był przecież że.

Skręć... wąs i w pląs ;)

2011-12-09T19:00:00.001+01:00

Parliament - Give up the funk

Parasolkowo

2011-12-09T14:21:00.001+01:00

Człowiek może i z liściem na głowie, ale parasolka przydatniejsza...

Idealny plan dnia z kawą w tle

2011-12-08T15:39:00.001+01:00

Najpierw rześka pobudka:

Następnie rytuał poranka:

Próba punktualnego dotarcia na spotkanie:

Prezentacja się w celu uzyskania zatrudnienia:

WYSŁUCHANIE co ma do powiedzenia klient:

Powrót do domu i - do wieczora - praca:

Gruba przesada

2011-12-07T11:30:00.001+01:00

Ostatnio przerzuciłam się z papierosów typu slim na zwykłe, czyli takie o średnicy przeciętnego długopisu. Za każdym razem, gdy kupuję papierosy X, ekspedientka pyta:
- Cienkie czy grube?
I muszę odpowiedzieć:
-Grube.
Ilość słów "grube", "grube", "grube", które wypowiadam w miesiącu wzrosła tak znacznie, iż zaczyna mi się wydawać, że utyłam.

Przenigdy w niedzielę

2011-12-04T12:35:00.039+01:00

Zgodnie z prawami boskimi oraz prawicowymi wymiany drobnoustrojów w niedzielę nie oferujemy.

Sunday, that's my day of rest... no zapewne, gdyby to nie był jakiś niepisany dzień niezapowiedzianych wizyt znajomych oraz całkiem zapowiedzianych inspekcji sanitarnych rodziców. I gdyby w pakiecie było trochę więcej 'sun'.
I jeszcze raz to-prawie-że-samo w wersji Chordettes, która do wykonania Earthy Kitt ma się, właściwie, jak niedziela do soboty (więcej pampampam ;).
Nogi latami łamałam na podrygach w rytmie funk i groove, ale tak, przyznaję, czasami nosi mnie i w te rejony muzyczne.

Tribute to mol czyli post bibliotekarski

2011-12-01T15:00:00.002+01:00

Mając za sobą ćwierćwiecze dowiedziałam się, że istnieje coś takiego, jak czat. Nie była to przygoda przyjemna, choć niewątpliwie wyrazista. Potem było już lepiej, bo odkryłam, że w sieci można też znaleźć ludzi uszytych z materiału lepszego niż poliestrowa podszewka, choćby tych uzależnionych od czytania, prowadzących różne książkowo-recenzenckie blogi. Nadzieja wróciła, choć mój czas skurczył się znacznie, niczym wełniany szal po upraniu we wrzątku.
Tak czy siak to im dedykuję ten wpis plus trochę mniej praktycznych niż meblościanka lecz zapewne bardziej uroczych rozwiązań na okiełznanie swoich zbiorów:

Dochodowe podrygi

2011-11-29T00:30:00.002+01:00

Jedyny szczęśliwy posiadacz choroby Parkinsona:

...który w dodatku potrafi na niej zarobić:

Somebody That I Used To Know

2011-11-28T00:00:00.000+01:00

Kolejna odsłona przeglądu muzy przyjemnej acz w wykonaniu wokalistów o dziwnych zasobach szczękostanu.

Wymarzona randka au rebours

2011-11-27T20:53:00.000+01:00

A girl's dream date may be a guy's nightmare - wiadomo.

Eh. Obezwładniające :)

Tuszem zmalowane czyli oczu lnienie

2011-11-24T00:02:00.000+01:00

Okazuje się, że wcale nie mam depresji z powodu, ze ciągle chce mi się płakać. Mam po prostu STRASZLIWIE przeterminowany tusz do rzęs, który to ów płaczliwy efekt powoduje. Już sam fakt, że w ogóle nie mam czego malować (bo wypadło) powinien mię dać do myślenia, zanim ostatecznie sprawdziłam datę przydatności to użycia (której bliżej do końcówki Cesarstwa Bizantyjskiego niż początków Fejsbuka...) Eh.
Tusz poszedł w odstawkę, płaksa należycie przeszła, nie mniej jednak moje dzisiejsze wyjście wyglądało tak:

(tylko scenografia gorsząco nielepsza...)

ps. Oczywiście przesadzam: chodziło mi o koniec Cesarstwa Austro-Węgierskiego ;)

Wracając do rzęs. Pani ex. w profesjonalnym, acz nachalnie godzącym w kobiecą pewność siebie sklepie, powiedziała mi o cudownym preparacie (circa 130pln), którego używanie spowoduje porost rzęs, "nawet o 2,3 mm!". Ulala. Znów czuję się jak na lekcjach matematyki w podstawówce, równanie z dwoma zmiennymi choć wiadomymi i nie wiadomo, co z tym dalej zrobić: 2,3mm=130zl.
Tzn. wiadomo. Nic.
Biednemu wiatr w oczy (jak to mówią w kraju, nie tylko na jesieni) plus jeszcze 'gone with the wind" (za granicą) - dla moich biednych rzęs (trzech pozostałych, bo reszta zmieniła partię ;) nie jest to dobra wiadomość.

Obrazkowo, zimowo

2011-11-21T19:32:00.002+01:00

Po 400 resetach kompa i 500 zdrowaśkch udało mi się w końcu zalogować (Haalleluja!)
Jestem tak zszokowana, że z tego wszystkiego nie wiem, co napisać...
I właśnie po to wymyślono obrazki.

Laptoza, lambioza, listerioza czyli spis fikuśnych chorób na L

2011-11-16T18:02:00.000+01:00

Święto zmarłych już było, ale przygotowania do pożegnania najważniejszego członka rodziny w toku, ze znacznym przyspieszeniem: Lap co prawda jeszcze dycha, ale nierówno, nie systematycznie i nie systemowo, w ostatnim (?) stadium agonalnej złośliwości odcinając mi dostęp do czego popadnie, ale głównie - o dziwo - do gmaila i blogera...
Niczym przypadek doktora Housa (którego pamiętam jak przez mgłę, chociaż podobno jeszcze leci): każdy organ zepsuty, ale tylko po trochu i na przemian.
W miłej chwili trochę Mozlili, na złom idzie raczej Chrom.

No, a to tak przy okazji. Nie mam jeszcze zamiaru ulec masońskiej lobbystyce technologicznej i przerzucić się na Maca. Jeszcze.

Tak, że mamy chyba wyjaśnioną sprawę postów wstecznych, z updatem moich przemyśleń o 11 listopada na czele.

Rok bez papierosa, za to z ciastkami plus listopadowe babcie w natarciu

2011-11-15T22:46:00.010+01:00

Dziś mija rok od wprowadzenia zakazu palenia w miejscach publicznych.
Media podają, że 11% palaczy Z TEGO POWODU rzuciło palenie.
Tiiia, z tym, że mała pomyłka w druku: tak naprawdę było to 11 osób.
Specjaliści w radiu i tivi wypowiedzieli się rzetelnie i optymistycznie: dzięki zakazowi jest teraz więcej ludzi w kawiarniach, doszedł bowiem nowy elektorat: „Na przykład babcia wracająca ze szkoły z wnuczkiem może zajść do kawiarni na ciasteczko”. :)
Babcia z wnuczkiem, dzieląca w kawiarni to jedno ciastko (kupione zapewne z ‘ciastkowego’, czyli finansowanego z akcyzy tytoniowej nowego tworu po ‘becikowym’) ubawiła mnie do łez.

A. opowiedział mi za to naoczną anegdotę o babci, co to była u Chińczyka wysępić jedzenie (no i nic dziwnego, skoro rozwaliła rentę na ciastka w warszawskich kawiarniach); a skoro się jej udało, zrezygnowała ze swojego statusu istoty chwytającej za serce, bo zamiast podziękować, zjeść i wyjść postanowiła zagrać Jandę z „Przesłuchania” w wersji burlesque.
Niestety całość nie do przytoczenia, raczej do sfilmowania komórką i wrzucenia na YouTube pod tytułem „Jak zohydzić ludziom powołanie do dobrych uczynków”. (Niestety A. nie ma tendencji demaskatorsko-dokumentatorskich, ewentualnie jest posiadaczem sprzętu działającego w określonych warunkach, nie uwzględniających jednak piany, która mu się utoczyła w trakcie trwania rzeczonego incydentu)
A. nie rozumie, że sęk nie w tym, żeby miłej babcinie zafundować ciepłe żarcie, ale że wielkość poznaje się po tym, że okazujesz serce istocie której miałbyś ochotę to serce wyrwać i dorzucić do obiadu, babie bezbłędnie irytującej i na wskroś spazmatycznej . Postawić takiej obiad, wysłuchać jej historii i jej nie zabić – to dopiero wyzwanie.
Osobiście mam nadzieję, że Babcia owa nawiedzi w celu wysępienia rzeczonego ciastka wszystkie te lokale, gdzie nie można już do kawki zapalić papierosa.
Cieszcie się nowym elektoratem, restauratorzy!

Szczęki listopadowe

2011-11-13T19:52:00.015+01:00

Chyba znalazłam dziadka tej strasznej Zębowej Wróżki z posta z 10tego...;)

Generalnie smutny film o tym, co nas czeka, jeśli nie wybierzemy się raz na jakiś czas na przegląd do dentysty (wybieram się!)

11 listopada

2011-11-12T20:05:00.003+01:00

Nie ma to jak, kultywując narodowe tradycje, stać się jednocześnie społeczeństwem otwartym na europeizację i sport.

A kogo zaprosimy w przyszłym roku? Heh.

Piosenka na ciepły, listopadowy dzień

2011-11-10T16:30:00.002+01:00

Nie no, bardzo optymistycznie, światło, ciepło i cymbałki i w ogóle, a jednak te zębiska mnie przerażają...

Wesołe jest życie Francy i Bryta. Among Flowers.

2011-11-09T18:10:00.024+01:00

Franca:

Bryt:

A (o) Ruth Flowers już słyszałam. Wygląda trochę bardzo jak Ellen Burstyn z "Requiem dla snu" w najostrzejszej fazie. Nie wnikam czym stymuluje pikawę, kawą zapewne.

Zimna wojna nadal trwa! Jak również mój tydzień ze statystyką

2011-11-09T15:23:00.018+01:00

Wygrane w kategoriach 'więcej hucpy' i 'więcej zwierząt' - jak łatwo się domyślić - po stronie sąsiada ;). Have a look:

Rosja:

Ameryka:

Na zdrowie!

2011-11-08T18:55:00.018+01:00

Refleksje:
jakim sposobem znalazłam się w okresie czasowym, w którym mój mózg JUŻ nie jest sprawny, a zarazem nie jest JESZCZE najsprawniejszy? Hm.

Postanowienia:
- wydostać się z 70% grupy ludzi, którzy o postanowieniach noworocznych zapominają już w połowie stycznia
- uśmiechać się o 10 razy więcej dziennie

Podsumowanie: I tak umrę przedwcześnie!

Danie dnia: Religia aka Reliktja. Tydzień ze statystyką trwa.

2011-11-08T17:50:00.015+01:00

Bo fantazja jest od tego, żeby bawić się na całego...

2011-11-07T20:47:00.003+01:00

Homo statisticus czyli świat w cyfrach

2011-11-07T18:51:00.001+01:00

Teraz, kiedy po tradycyjnej serii wypadków w trakcie wypraw na i powrotów z grobów bliskich, zostało nas z powrotem 6 miliardów ;) ...
przyszedł czas na oswojenie się ze stanem 7 miliardowej listy pasażerów lotu Ziemia nr 2011.
Przeglądam statystyki. Statystyki są bardzo ciekawe. Zwłaszcza dla kogoś, kto nie jest Martyną W. i nie podróżuje za dużo, a chciałby czegoś, co da mu wrażenie wiedzy o świecie. Oprócz, oczywiście, książek z obrazkami przeglądanych na niewygodnym krzesełku w Empiku oraz malowniczych zdjęć znajomych udostępnianych na Fb.
(Sądząc jednak po pierwszej linijce danych poniżej, spokojnie mogłabym prowadzić program niepodróżniczy: "Kobieta na krańcu...")

Ciotka Roosevelt czyli o haute couture dla dzieci

2011-11-05T17:23:00.004+01:00

W ogóle bardzo ciekawy ten Smithsoniam magazine.

Halloween: kostium dla odważnych

2011-11-01T20:48:00.004+01:00

Szczęśliwa siódemka

2011-10-31T23:39:00.001+01:00

Od wczoraj trąbią o tym w mediach: nastał dzień, w którym nastało nas 7 miliardów.
Prawdziwie szczęśliwa siódemka z nas. Niestety w Polsce przyrost jakby ujemny, niestety liczba Europejczyków spada zatrważająco na rzecz wzrostu Chińczyków i innych tam Muzułmaninów.
Inna, oprócz 7, szczęśliwa liczba to 200: co minutę rodzi się 200 dzieci, zaś wychowanie dziecka kosztuje przeciętnie 200 tysięcy.
Ciężko mi z tymi danymi: czuję ciężar coraz bardziej osiadających mi na ramionach trzech do czterech statystycznych emerytów do utrzymania; jednocześnie widać jak na dłoni, że na utrzymanie dziecka mnie nie stać ewidentnie... chomika co najwyżej.Pfff.

Przesłania czyli Dekalog jesienny, wersja obrazkowa

2011-10-29T11:02:00.004+02:00

Szanuj lumpa, jedz orzechy

2011-10-28T16:58:00.003+02:00

Tydzień z www. Wykłady, wernisaże, warsztaty. I jak zwykle życiowe lekcje, na przykład: nie fukaj i nie odmawiaj papierosa dziadowskiemu lumpowi przed wejściem, bo potem OCZYWIŚCIE okaże się, że to prowadzący warsztaty i cokolwiek mądrego nie powiesz czy nie zrobisz i tak po tym niefortunnym entrance będziesz na straconej pozycji.
I - jeśli chcesz być dobrze kojarzony - zawsze zabieraj ze sobą jakiś żywieniowy bonus – np. dwa kilo orzechów o zagranicznej nazwie (włoskich). Ludzie naprawdę przeceniają moc oddziaływania swojej osobowości w nowym środowisku – orzechy natomiast działają zawsze.
(Dziewczęta na bardziej zaawansowanym poziomie zrozumienia tego bezwzględnego zjawiska przynoszą nawet ciasta.)

Jesienny Weltschmerz

2011-10-22T16:29:00.005+02:00

Jest niefajnie. Jest źle. Jest mi zimno, ciągle bym spała i jestem marudna. Oczy mam jakieś mętne, zapuchnięte, muszę je obrysowywać czarną kredką przed wyjściem z domu, żeby ludzie wiedzieli w co patrzeć, jak ze mną rozmawiają. Zdolności umysłowo-skojarzeniowe bliskie zeru.
Muszę oddać 20 książek do biblioteki.

Nie pomagają nawet takie heroiczne filmiki z plumkającą muzą:

Gdzie padają słowa, że jesteśmy jakoby "adaptable species, capable of greatness".
I jeszcze epicki koniec: "How many rivers we have to cross to find our way?"
Sądząc po przeciętnym zanieczyszczeniu, najlepiej: none.

Prawdziwe życie: STUFF

2011-10-19T19:46:00.001+02:00

Wizyta u znajomej pary. Mimo posiadania dziecka i życia w metrażu nie przekraczającym tego, które chiński rząd ma do zaoferowania najbardziej opornemu chińskiemu dysydentowi w pudle, żyją w schludności i porządku, który nieodmiennie mnie zadziwia. Żadnych pudeł na 'przydasie',stolików na klucze i bibeloty, krzeseł na ubrania 'zasadniczo jeszcze świeże, ale nie na tyle, by wróciły do szafy' itp.
Co przypomniało mi pewien stuff -skecz:

Inna z kolei znajoma para pokłóciła się ostatnio w markecie budowlanym z okazji wybierania nowego sedesu do remontowanego mieszkania. On chciał klozet typu "skocznia narciarska" a ona typu "taras widokowy". Żadne nie chciało ustąpić.
- Masz obsesyjną potrzebę kontroli nad wszystkim - wrzeszczał on - nawet nad swoim g...!

Co przypomniało mi obejrzany onegdaj program o urządzaniu wnętrz prowadzony przez dwójkę wesołych gejów, Colina i Justina, heh, prywatnie będących parą, który namierzyłam potem z ciekawości w necie, gdzie jak widać projektowe duo serwuje też cenne porady nie tylko w kwestii wystroju.

Niestety - żadnych porad w kwestii jaka to powinna być ubikacja oraz jak na jakość związku może wpłynąć to, co partner w tej ubikacji zobaczy.

Palahniuk in prajmer time

2011-10-18T10:32:00.003+02:00

Już dziś:

Makatka

2011-10-17T19:26:00.005+02:00

makatka Kathy Halper

I po weekendzie. Znowu w kierat bycia idealną gosposią.

Zgaśmy peta na Vogue Paris

2011-10-14T19:11:00.001+02:00

Cigarettes are evil. Ale bycie grubym bardziej. Branża modowa ocknęła się w porę i chude modelki będą teraz ssać jedynie chude marchewki.

Coffee is evil, either:

Tirlititititi czyli powrót mema

2011-10-10T17:32:00.010+02:00

W teorie memów wprowadziła mnie już lata temu pewna koleżanka. I od lat muzyczne memy nie dopadły mnie tak, jak ostatnio. W autobusie: tirlititititi tulejdis, w kuchni nad garami: tiritirititi tulejdis, pod prysznicem, a jakże: tirlititititi tulejdis. Kocham Joela Greya, ale to się musi skończyć!
(Two for one, mem for fun)

Ecie pecie dwudziestolecie

2011-10-09T16:55:00.006+02:00

To nie konik. Na liście numer dwa, punkt dwa tam, jestem ja ;)

Osobiście, jako osobę recyklingującą (nie tylko odpady ale i krajową sferę polityczną) najbardziej ujął mnie ekolog, który na jednym wydechu wymienił dwadzieścia leśnych zwierząt. Patrząc metaforycznie... Łasice, kuny, jenoty. Rzeczywiście, mamy w czym wybierać, eh.
Ach, w jakże barwnych czasach żyliśmy, te powijaki demokracji i markietingu.

Jesienna włóczka czyli knitting for a dialog

2011-10-06T21:00:00.000+02:00

Sądziłam że zaczyna się toto niewinnie i na jesieni: człowiek (człowiek żeński)zrobi chłopakowi czapkę albo kubraczek dla kota. A potem, jeśli bardzo mu się nudzi, opatuli naczynia, meble i ewentualnie wydzierga wełniane owoce i warzywa (czemu sama na to nie wpadłam, zamiast lamentować, że jestem kiepską ogrodniczką?)

Okazuje się jednak, że trend ów wyszedł na międzynarodowe ulice i działa całorocznie,pokrywając kilometrami włóczki coraz to nowe przestrzenie miejskie.
Jak zwykle jesteśmy opóźnieni w stosunku do światowych trendów, ponieważ nie widziałam, żeby jakakolwiek socrealistyczna rzeźba na Pałacu Kultury miała wełniane getry albo majtasy.
No ale nie traćmy nadziei.

Surowe kryteria filmowo-festiwalowe

2011-10-04T17:28:00.015+02:00

Ostatnie dni na zdecydowanie, jakie filmy w tym roku zobaczyć na Warszawskim Festiwalu Filmowym i na zamówienie biletów. Oprócz obowiązkowego pakietu Krótkich Metraży, strzelam na ślepo, wiedząc już, po tylu latach uczestnictwa, że nie ma co sugerować się recenzjami w festiwalowej gazecie. W tym roku wybrałam kryterium następujące : reżyser filmu musi mieć wąsy. Po namyśle do obowiązkowych atrybutów dodałam jeszcze brodę i/lub długie włosy. Ktoś,kto nie ma czasu na strzyżenie musi być wszak raczej pasjonatem tego co robi niż reżyserskim gogusiem z teledyskowym rodowodem, no nie?

Interesują mnie też projekty, których twórcy (niekoniecznie już wąsaci) opowiadają jak to zaczęli zdjęcia "z tysiącem dolarów w kieszeni i bez ukończonego scenariusza i zobaczymy co będzie" - czyli zupełnie tak jak u mnie w życiu minus tysiąc dolarów.

Lady Weekend 2: Dante w Szwajcarii

2011-10-02T16:58:00.003+02:00

Trzeba przyznać, że tak jak w zeszłym tygodniu uległam niemal literackiej magii sobotniej nocy – schodząc coraz niżej do klubowego piekła pełnego wściekłego jazgotu i stłoczonych, półprzytomnych cieni, które kiedyś były ludźmi, czująca się jak Dante prowadzony za rękę przez Wergiliusza do ostatniego kręgu - tak w tym tygodniu byłam tylko onzeckim obserwatorem uczestniczącym w całości wydarzeń tego wojennego pogromu, zwanego weekendem, z równym zapałem, co Szwajcaria ;)

Pouczające jest to, jak nocne eskapady rujnują człowiekowi tak finanse, jak i zdrowie.
Tym, którzy wcześniej wpędzali mnie w kompleksy perorując jak to cudownie być na etacie, stały dochód pod koniec miesiąca, tralalala, koniec końców musiałam podarować papierka na taryfę, co ostatecznie uczyniło z mojego portfela finansowego Uroborosa a zarazem wyrwało aortę z mojego miękkiego acz oszczędnego serca. Co nie przeszkodziło mi później desperacko spróbować odkuć się w remika, w związku z czym obecny stan moich finansów utrzymuje się na poziomie: 0 przecinek 0 zł oraz 0 wszelkich innych walut, włączając w to orzechy.
Natomiast co do zdrowia - zamiast po skocznych i frywolnych wymachach nóg na parkiecie lec w łożu z jakimś zabójczym Hiszpanem do łóżka położyła mnie, równie zabójcza, grypa hiszpanka.
Najwyraźniej dwa tygodnie imprezowania z rzędu to za dużo. Na szczęście w przyszły weekend wybory, trzeba więc będzie odpuścić sobie lekkomyślne eskapady, wykurować się, wyspać i trzeźwo zagłosować. A przynajmniej odpuścić i wyspać.
Jeśli ZNOWU usłyszę – po wręczeniu dowodu osobistego - „Jakie śliczne zdjęcie! Tylko pani wcale niepodobna...” to przysięgam, że strzelę w pysk.

Jesienny alfabet Edwarda Goreya

2011-09-28T21:39:00.002+02:00

A najbliżej mi do Basila & Kate ;)

Lady Weekend

2011-09-25T18:42:00.000+02:00

A weekend, dziękuję, udany. Mający się do zeszłego weekendu niczym Lady Gaga w wesji scenicznej do Lady Zgagi w wersji saute:

Znalazłam nawet odpowiedni poster promocyjny:

;)

Pająk Picassa

2011-09-20T18:09:00.002+02:00

To tylko taki chwytliwy tytuł. Tak naprawdę wygląda jakby uciekł z jakiegoś rysunku Miro oraz ubrał się w haute-couture u Galiano (te mufki mmm).Eva Minge powinna go nosić jak Dama łasiczkę albo jak Paris Hilton ciułałę, a Pudelek byłby nią nienasycony.
Absolutnie artystyczny a zarazem wygimnastykowany. Co prawda wyraz gęby trochę tępy, ale nie można mieć wszystkiego, zwłaszcza jak ma się 4 mm. Gdyby jednak wyprodukowano go w większej skali - jestem na tak. Zwłaszcza że najwyraźniej poszukuje dziewczyny. Oh.
Już nie chcę mieć psa.

Falling planes decade

2011-09-11T21:10:00.001+02:00

Ach, zapomniałabym. Wszystkiego najlepszego.

Zamknijmy już tę dekadę spadających samolotów, co?
Ciekawe, że społeczeństwo amerykańskie kultywuje swoją avioniczną tragedię już okrągłą dekadę, a nasze ledwie po roku śmiertelnie się tym znudziło.Hm.

Z innej beczki, dla pokrzepienia serc - Instytut Lotnictwa przeżywa w tym roku 85-lecie.
Kilka okazjonalnych plakatów z tej okazji:

Tak, zwłaszcza ten ostatni, wyróżniony plakat w kontekście wrześniowej rocznicy WTC, bardzo mnie pokrzepił. Jak cholera wręcz.

Oswajanie swojego miasta czyli Pourlopowy weekend

2011-09-04T16:39:00.003+02:00

Piątek
Wyposażona w narzędzie o tyleż efektowne, co niezbyt zabójcze, czyli tapetę, wyruszam w miasto. Pragnę oswoić weekend w moim mieście, znowu się w nim zakochać, lub przynajmniej – patrząc realnie – chociaż powtórnie przyzwyczaić. Niestety wieczór kończy się nadspodziewanie szybko. Imprezujący znajomi liczebnością i entuzjazmem przypominają odwrót konfederackiej armii w końcówce wojny o ustanowienie hedonistyczno-tanecznych stanów pourlopowej wesołości. Większość jest na urlopie (hallo! dzieci poszły do szkoły, już wrzesień! wracać mi tu i pracować na zus!); są wreszcie i ci, którzy po wakacjach postanawiają porzucić hulaszczy tryb życia, picie i palenie i ogólnie pouprawiać sporty łamane na imprezy kulturalne, co chwilowo mnie nie interesuje.

Sobota
Wyposażona w narzędzie o tyleż efektowne, co niezbyt zabójcze, czyli tapetę, wyruszam w miasto. Ci, którzy imprezowali wczoraj, a rzygali rano, niezdatni są do czynów bardziej heroicznych niż zamawianie rosołów w każdej napotkanej knajpie, oraz snucia psychologizujących analiz własnego życia i ostatniego związku przy kuchennym stole we własnym domu, co oczywiście interesuje mnie zawsze, ale chwilowo jakby mniej.
Nie mogę znowu dopuścić, żeby ten precyzyjny wysiłek, od którego tak odwykłam, a który włożyłam w pomalowanie swojej facjaty tak po prostu się zmarnował – w końcu obcowanie z nią w lustrze, to już nie ta przyjemność to kiedyś (po namyśle: jeszcze mniejsza przyjemność niż kiedyś). Wysiłek jednak nie na tyle obfitujący w trwałe rezultaty, żeby przetrwać do jutra, jak sądzę. Ale nie mówmy hop. Noc jeszcze młoda.

Niedziela
Wyposażona w resztki wczorajszej tapety na wczorajszej gębie siedzę przed domem, palę papierosa, wachluję się wiązką rukoli i ziewam. Po czym wracam do łóżka, ale ponieważ niestety wylewam do niego kawę, czuję się zmuszona znowu wrócić do punktu wyjścia, czyli przed dom. Nie mam kawy, więc znowu ziewam.
Jutro poniedziałek. Nienawidzę mojego pourlopowego życia.

No i co tam po powrocie?

2011-09-02T15:48:00.001+02:00

Ogród się rozhulał i rozbujnił. Tak przejrzałe, że aż znudzone maliny wiszą tuż nad ziemią na uginających się krzakach. Orzechy włoskie wiszą z kolei buńczucznie, gotowe przyprawić mnie o zatrucie pokarmowe, ponieważ wiem, że tak jak w zeszłym roku nie będę mogła się oprzeć, aby nie zjeść na raz co najmniej kilograma. Z mało efektownych roślin, które wyglądały jak z dupy, porobiły się olśniewające kwiaty ( czyli zupełnie na odwrót niż ze mną po powrocie z urlopu ;(
A komary tną tak ja tły, heh. Ok – tną tak, ja cięłły.
Znowu polszczyzna, blee.

Urlop w Hiszpanii nie jest do bani (aka Życie jak w Madrycie)

2011-08-31T19:41:00.000+02:00

Nie wiem czemu wszyscy odradzali mi wyjazd w sierpniu, w końcu na urlopie chyba o to chodzi, żeby było ciepło. No i było. Na tyle, żeby wybaczyć Hiszpanom ich zaawansowaną durnotę i brak znajomości języków obcych. Madryt mi się podobał, jak każde ciepłe miasto, gdzie jest dużo miłej dla oka architektury, fontann i knajp, gdzie piwo kosztuje 1 euro, a z wężyków umieszczonych pod parasolami spryskuje się ludzi wodą (nie ma jak oduczać palenia przez jego rzetelne uniemożliwienie).
W Madrycie nowopoznani Hiszpanie pytali mnie ciągle:
- No i jak ci się tu podoba?
- Macie bombowe metro! – odpowiadałam entuzjastycznie, dopóki nie przyszło mi w końcu do głowy, że to trochę niezręczne sformułowanie, na który to wniosek od razu powinny mnie naprowadzić ich niewyraźne miny.
Madryt pulsował, wypełniony tysiącami, a potem, kiedy okazało się, że na urlop zjedzie tu również ze świtą głowa państwa watykańskiego o numerze seryjnym B-16, zwana potocznie Papieżem, milionami turystów. Człowiek mógł klinem wbić się w dowolną grupę i uprawiać konwersację w dowolnym języku. Co niestety uzmysłowiło mi potrzebę dalszej nauki, jako że moje trzy przywiędłe, nieodkurzone języki okazały się osiągnięciem dość słabym w tej międzynarodowej kakofonii możliwości. Co jednak wcale mnie nie zrażało, ponieważ w kwestii bycia polyglotą nieodmiennie jestem Pollyanną ;)

Ponieważ walizeczce, wielce niechińskiej, którą ostatecznie wybrałam, już pierwszego dnia zaciął się suwak, uniemożliwiając wyciągnięcie czegokolwiek sensownego ze środka, odebrałam to jako oczywisty sygnał zachęcający mnie do pójścia na ciuchowe wyprzedaże ;)
Pani ‘odprawowa’ z lotniska darowała mi w drodze powrotnej naprawdę sporo kilogramów nadbagażu, chociaż byłam gotowa wyrzucić kilka par butów - z dymiącymi jeszcze od licznych wędrówek podeszwami, natomiast inne, mniejsze rzeczy, np. połknąć, póki jeszcze na odprawach nas nie ważą. Co do połykania: niestety zamówienie w samolocie, dzięki radom doświadczonych podróżników, posiłku koszernego, skutkuje co prawda szacunkiem współpasażerów (i znowu okazaliśmy się najorginalniejsi, bo pozostali żrą kanapki z szynką ha!), ale bardzo zawodzi w sensie kalorycznym – posiłek koszerny składa się bowiem z dwóch koszernych krakersów oraz mazi pasztetowej która swoim wyglądem i smakiem zachęca nas do rozważenia prawdopodobieństwa, czy nie jest to przypadkiem fragment jakiegoś zmielonego rabina, np. byłego konsultanta do spraw avionicznej diety.
Dlatego w drodze powrotnej postanawiam (i udaje mi się) wnieść na pokład zestaw składający się z 2 jabłek i sprężynowego scyzoryka do ich obierania; udaje mi się najwyraźniej dzięki filozofii maniany, którą praktykował również pracownik lotniska śpiący na slajdach z rentgena jako podkładce.
Ponieważ już drugi raz zostałam usadzona (może w ramach prorodzinnych praktyk dla samotnie podróżujących kobiet w pewnym wieku) obok pary z niezbyt-cichym-noworodkiem, brutalnie dźgałam scyzorykiem moje jabłko, rzucając rzeczonej parze wilczo-słodkie uśmiechy, dopóki, śmiertelnie przerażeni, nie zdołali jakoś uciszyć swojej latorośli.
No i tyle. Wróciłam.
Teraz zamiast podeszew dymi mi czaszka, zwłaszcza w kwestii: jak tu zagospodarować sezon jesienny. A w związku z tym, że teraz zamiast dużo chodzić, zaczęłam dużo myśleć - czemu zawsze towarzyszy skubanie się w brodę i drapanie po czole – natychmiast popsuła mi się cera. A ponieważ zamiast regularnie kąpać się w blasku południowego słońca naświetlam się syntetyczną poświatą z monitora, zbladłam o jakieś 3 tonacje. Bolą mnie nogi. Muszę ze wszystkimi rozmawiać po polskiemu. Mam 123 nieodebrane wiadomości mailowe.
Nienawidzę swojego pourlopowego życia.

Miejsca

2011-08-29T22:24:00.005+02:00

Byłam, zwiedziłam,poznałam, wydałam.
Boskie lato dobiegło końca.
Ach te podróże. Uczą człowiek nowych rzeczy, po czym po powrocie robi dokładnie to samo, co zwykł był robić, zupełnie jakby się nie zdarzyły.

W końcu: Urlop

2011-08-10T16:09:00.012+02:00

From inwentaryzacja krotochwil

[No tak, samo się jednak nie opublikowało, hm.]

Dychotomia podróżnika: Plecak czy walizeczka?

2011-08-09T13:44:00.003+02:00

Jadę na wakacje. Lalala. Ale oto przed mną pierwsza poważna decyzja urlopowa: czy spakować się w plecak czy walizeczkę. Zasadniczo nie czuję się na siłach żeby, sapiąc i oblewając się potem, dźwigać na plecach ciężar, który z każdym krokiem wbijałby mnie w ziemię i który musiałabym po zdjęciu z pleców ponownie zakładać (po prośbie) przy pomocy trzech rosłych przymusowych ochotników. Nie widzę się też jednak w roli pańci, popychającej chińską walizeczkę, która zresztą podróżowała więcej ode mnie i której w związku z tym notorycznie odpada kółko, co powoduje co jakieś 50 metrów przymusowe postoje naprawcze w postaci mojego wypinania się na nowy kraj. Akurat na Hiszpanię nie chcę się tylko wypinać. Mam zamiar ją rzetelnie przelecieć, w sensie turystycznym oczywiście.

Mama Amen

2011-07-31T23:48:00.001+02:00

Podwójna wizyta rodziców odhaczona, a nawet przeżyta. Odmówiłam z mamą tradycyjną litanię do miłosierdzia.
Ona:
-powinnaś tu częściej sprzątać (zgadza się)
-powinnaś mieć grubszą kołdrę (hę?)
-powinnaś trzymać to tu, a tamto tam (hm)
-powinnaś chodzić w skarpetkach do pary (no nie wiem...)
Ja (po każdym):
-Amen.
Teraz sama muszę zjeść pozostałe ciasto, którym normalnie nakarmiłabym ptaszki.

Zły sen Hiczkoka

2011-07-30T14:43:00.002+02:00

Jakie jest prawdopodobieństwo, że kiedy wyjdziemy na chwile do sklepu, zostawiając szeroko otwarte okno, do mieszkania wleci nam ptak i OCZYWIŚCIE narobi na komputer?
Otóż duże.
Co prawda było to fekalium małego kalibru i nie trafiło w klawiaturę (uf!). Dla usprawiedliwienia muszę nadmienić, że przy dużym stresie sama też mam kłopoty z żołądkiem, wybaczam więc ptaszynie, która niczym rykoszetujący pocisk tłukła się po pokoju, wydając żałośne dźwięki.
Ale ptaków mam chwilowo dość. Srok próbujących bladym świtem, przez uchylony lufcik, wyciągnąć firankę, gołębiej (sądząc po liczebności – ultrakatolickiej) rodziny uprawiającej malarstwo Pollocka na dachu i wszędzie wokół, że o tych niedojedzonych martwotach przed drzwiami nie wspomnę.
Zaczyna to przypominać zły sen Hiczkoka.
Przy okazji, czy to nie kolejny dowód na katastrofalne zbiednienie narodu? Skoro nawet nasze sroki nie lecą już na błyskotki, tylko na byle firankę?

Dobry tytuł grawancją sukcesu (w życiu np. dr. hab ;)

2011-07-29T16:08:00.000+02:00

Czyli tuzin + vat moich faworytów z bloga Dana Wilbura Better Book Titles:

From inwentaryzacja krotochwil

Porządki na blogerze

2011-07-26T23:29:00.000+02:00

No, wreszcie zabrałam się za porządki. Co prawda wejście do pokoju nadal zagradza mi komoda, w miejsce której, pod ścianą, nadal stoi drabina z kuwetką, pełną zaschniętej farby.
Woda w wiadrze z mopem stęchła na tyle, że aromatem przypomina jakieś wyjątkowo drogie francuskie wino – z mocnym aromatem domestosa w finiszu.
Ale wreszcie zrobiłam porządki na swoim blogu. Dowiedziałam się też o wielu nowych funkcjach, o których nie chciało mi się dowiadywać przez ostatnie 3 lata: np. mogę teraz zaznajomić się z pokrętnym sposobem w jaki niejeden sfrustrowany dyngus, szukający w sieci pornograficznych okropieństw, przypadkowo trafia na mojego bloga. Co prawda nie wiem dokładnie po co mi ta wiedza, nie czuję się przez to lepiej.
Muszę jeszcze odkryć jak nicka Omnipotencji zamienić na Kasetę VHS, co uważam że uczciwiej odda ducha mojej niedorozwiniętej osobowości technicznej.
Postanowiłam też wrócić do kwestii komentarzy, co przy zabójczej liczbie 3, a w porywach (wiatru, deszczu i komarów) 4 czytelników, jest decyzją śmiałą i niebogobojną.
Właściwie skłoniło mnie do tego spotkanie z K. Byłam po 3 godzinach snu i godzinie kursu językowego, kiedy spotkałyśmy się na kawie. Usiadłyśmy przy stoliku i na chwilę, dosłownie tylko na mały momencik, postanowiłam położyć głowę na mojej piance z latte, która wyglądała miękko i zachęcająco jak podusia.
– Wyglądasz, jakbyś umarła. - powiedziała K. - Czyli jak twój blog.
Kiedy K., nie pierwsza zresztą, diagnozuje taki śmiertelny zefirek to - jak nauczyło mnie życie – należy błyskawicznie podjąć się reanimacji lub kremacji, do wyboru, do koloru.
Byle cito.
Poza tym obawiam się, że jest to przejaw bierno-agresywnej próby posiadania ostatecznej kontroli nad swoim małym światem. (Znaczy się kiszenie komentarzów jak ogórków)
Zastanawiam się też, dlaczego osoby, które na fejsbuku są w stanie siedzieć 4 godziny dziennie i postawić 23 ‘Like it’, nie są w stanie nic napisać. Hm.Tak, tak, zapał neofity. Niedawno dowiedziałam się, że ogólnogalaktyczny zasięg wtyczki ‘Like it’ ma dopiero rok, a już klaruje się paląca potrzeba rozszerzenia jej zakresu o automatyczne generowanie od nas ‘Like it’ do wszystkich nowych rzeczy, które pojawiają się danego dnia. Co pozwoliłoby na zaoszczędzenie i czasu i mazi stawowej w klikającym bez ustanku paluszku.